Denk aan de thee – De Groene Amsterdammer

‘De-escaleren’ had ik op de achterkant van een geschreven, ‘maar niet op je envelop. Duidelijk zijn. Niet overdreven veel woorden. Ook vragen stellen.’

Het is een van mijn blinde vlekken dat ik denk dat je altijd, alles, kunt oplossen door met elkaar te praten. Dat, als je het juiste zegt, op de juiste toon, in de juiste bewoordingen, de ander je uiteindelijk wel hoort. Ik ben Macron aan die meterlange tafel met Poetin, en ik ben Biden, die zich op den duur verspreekt, al is verspreken ook gewoon een diplomatiek woord voor de waarheid zeggen.

Een hele toespraak had ik gereed, en na mijn toespraak, zo was het idee, zou het grootste misverstand zijn de wereld uit zijn geholpen. We zullen elkaar bereiken, niet begríj op z’n minst normaal…

Nee, zei de ander, je hebt nergens recht op, je bent maar een freelancer. Later ze uit het raam, er was iets gaande wat zich buiten mijn blikveld voorbij, een speciale vogel broedend op een ei, een auto-ongeluk, keek een orgie.

Het ging over mijn zwangerschap, vorig jaar, en de vier maanden verlof die daarbij hoorden. Zestien weken waar je, ook als freelancer, recht op hebt in Nederland. Ik had meer tijd nodig om de opdracht af te maken, iets meer tijd dan oorspronkelijk, vóór de zwangerschap, contractueel werd vastgelegd.

Daar was ik op teruggekomen, het was in feite waar ik al mijn moed voor had verzameld: erop terug te komen. Zoiets valt bijna nooit goed. Als je niet onmiddellijk voor jezelf opkomt, is het eigenlijk al te laat. Mannen is ontstaan, mannen aderst: meisje, waar kom je nu toch aanzetten?

Grote woede over kleine dingen, kleine woede over grote dingen

M had me van tevoren nog een peptalk gegeven. Denk aan de thee, zei ze. De thee was een metafoor voor ‘bij nader inzien’: iemand vraagt ​​je of je een kop thee lust, je zegt ja. Wanneer de thee voor je wordt neergezet, hoef je die niet meer. Dan mag je dus nee zeggen, zegt M. Stel je voor dat iemand koste wat het kost die the strot zou willen duwen. Zou dat niet heel raar zijn?

De thee die ik had gekregen, was gedaan alsof er niets aan de hand was. Niet alleen doen als ik geen kind had gekregen, maar ook als het niet begon dat men daar geen rekening mee wenste te houden. Het vertrouwen van de andere partij in mijn schrijverschap was al wankel geweest, maar mijn moederschap was de genadeklap. Het was een hele melange van thee die ik bij nader inzien niet wilde opdrinken, ook niet als ik hem in mijn gesmeten kreeg.

In haar boek Al die liefde en woede schrijft Ianthe Mosselman over de soms moeilijk te ontwarren kluwen van woede die ze voelt wanneer ze moeder wordt. Woede over clichés en eisen, over de rol die je als vrouw wordt aangenomen te spelen, over het gebrek aan respect dat je in die rol, hoe uitvoering uitgevoerd ook, definitieve afdwingt. Een strijd met belangen, van anderen, jezelf. Grote woede over kleine dingen, kleine woede over grote dingen.

‘Om waanideeën over het moederschap te vermorzelen’, schrijft Mosselman, in een hoofdstuk over kunstenaarschap en moederschap, ‘was het nodig om mezelf een groot ego aan te meten.’ Hierbij valt aan wat zij, voor te merken dat als een groot ego, naar afbeelding van afbeelding formaat is.

Wie de verlichting wil bereiken kan het ego achter het geval, om groot genoeg is om de engel in de huiskamer te doden. Om die klus te klaren is het, zoals ook Mosselman om over voldoende opmerkt te kunnen beschikken.

We zitten, kortom, uitgestrekt in een oneindige lus van gedode en weer tot leven gewekte engelen. Een eeuw helemaal Woolf schreef over haar engel (die inschikkelijk was, onzelfig, aardig en ‘puur’), ​​is uitgegroeid tot een zombieleger van engelen dat zich ophoudt in huiskamers en kantoortuinen, in kelders en tegen de rand van ieder glazen plafond.

Daar zit ik, in een gesprek dat geen gesprek is, te roeren in de thee. Ik wurg de engel, en voor heel zelfs houdt ze zich stil, zo stil dat ik werkelijk denk dat ze nu definitief is gestorven.

bouwhuisontwerp

Next Post

Deens keukendesign van uno form komt naar België

Wed Apr 20 , 2022
Stephan Nimmegeers (54) en Wim De Block (40) geen vorm in Nazareth. ‘Voor mij was de kennismaking met uno form liefde op het eerste gezicht. Ik zag de keukens voor het eerst in een showroom in Oslo en was op slag verliefd op het unieke design, de perfecte afwerking en […]